Vandaag is het – zoals vele dagen – een mooie dag om Brugge te bezoeken en tegelijk maken we een denkbeeldige rondrit doorheen ons zonnestelsel, waarom ook niet hé. We beelden ons in dat we het zonnestelsel een 100 miljoen keer laten krimpen totdat de zon zo groot is als een huizenhoge luchtballon met een diameter van 14 m die rustig zweeft boven het belfort. We zitten in ons mandje en we gaan op zoeken naar de planeten van ons zonnestelsel…

Mercurius vinden we op zo’n 500 m van het belfort ter hoogte van het concertgebouw op ’t Zand. Met een diameter van 5 cm is het niet groter dan een tennisbal. Een jaar (de omlooptijd rond de zon) op Mercurius duurt 88 dagen, en een dag merkwaardig genoeg dubbel zo lang. De dagen gaan er zo traag dat ze niet alleen jaren lijken, maar ook echt jaren zijn. Zo dicht bij de zon en lange dagen, dan is het letterlijk bakken op de middag met meer dan 400°C.

We wandelen vanaf het concertgebouw de vesten af en bij de kruispoort, op ca 1 km van het belfort, vinden we de planeet Venus, met een diameter van 12 cm. Even groot als een CD dus. Bij een venusovergang staat Venus net tussen de zon en de aarde. Door op verschillende plaatsen op aarde een venusovergang te bestuderen en te vergelijken kon men in de 18de eeuw de omvang van ons zonnestelsel bepalen, al is dat niet voor elke deelnemende wetenschapper een succes geweest… is het niet, Guillaume Le Gentil…

We kunnen echter niet blijven hangen bij de kruispoort en Venus want er vallen nog meer planeten te ontdekken. Kuierend langsheen het water komen we dichter bij de Scheepsdalebrug (1,5 km van belfort) en daar vinden we onze eigen moeder aarde terug als een blauw bolletje dat ook alweer niet veel groter is dan een CD. Hier is het voor ons à point. Niet te warm, niet te koud. Bescherming tegen de kosmische straling en op de koop toe voldoende zuurstof.

Nog 5 officiële planeten te bezoeken. Mars vinden we als een grote tennisbal (diameter 6,9 cm) ter hoogte van het gevang in Brugge, langsheen de expressweg. Nu zijn we zo’n 2,3 km van het belfort. Deze zomer was de rode (eerder okerkleurige) planeet zeer mooi te zien aan het firmament. Of de mensheid daar ooit een doorstart zal maken is een vraag die vele mensen zich stellen, maar misschien is het voldoende om slechts één planeet naar de vaantjes te helpen en kunnen we ons bedwingen om de andere met rust te laten.

Nu gaan we wat in versnelling… we moeten Brugge verlaten. En een uitstap die zeer de moeite is, is een uitstapje naar Damme. En even voorbij Damme ligt de Sifon waar de Damse vaart duikt onder de Stinker en de Blinker. Daar vinden we een uit de kluiten gewassen bol van 1,4 m doorsnede. Jupiter is de naam. We zijn nu ruim 7,5 km van het belfort.

De Stinker en de Blinker leiden ons tot aan Zeebrugge, zo’n 14 km van het belfort. Daar ligt Saturnus op ons te wachten met z’n mooie ringen. Een beetje kleiner dan Jupiter, maar toch ook een serieuze bol van 1,2 m doorsnede.

De volgende planeten vinden we een heel pak verder en alletwee zijn ze ongeveer een zitbal groot, zo’n halve meter diameter. Roeselare is een kleine 30 km verwijderd van Brugge en daar vinden we Uranus. Je kan je inbeelden dat dit met het blote oog zien verre van evident is. Het heeft dan ook een poosje geduurd (tot in 1690) voordat deze planeet ontdekt werd.

En tenslotte – en begin nu niet over Pluto – vinden we in het pittoreske Veurne, waar ik menig jaar van mijn jeugd heb versleten, de laatste officiële planeet van ons zonnestelsel, namelijk Neptunus. Een zitbal in Veurne ver verwijderd van de zon, de luchtballon ter hoogte van het belfort.

Waar anders dan in de polders van West-Vlaanderen kan je je beter inbeelden dat je misschien echt vanop het belfort in Brugge dat kleine CD’tje ziet rondvliegen. Een kleine CD ten opzichte van West-Vlaanderen, dat is wat de aarde is in het zonnestelsel… en dan hebben we het nog niet over the real stuff: het heelal! Hoeveel nietiger wil je je nog voelen? Genoeg voor vandaag, denk ik…

T.E.